Οι καλές Καρδιές

 

 Υπηρέτες  και Αφεντάδες   

     Εάν μαθαίναμε από το σχολείο τις συνέπειες της ανευθυνότητας στη ζωή, τότε, όταν μεγαλώναμε, δεν θα γνωρίζαμε τι σημαίνει άγχος και θλίψη.

         Για να συνηθίσει να είναι υπεύθυνος κάποιος, πρώτα θα πρέπει να μάθει να «διαβάζει» τα συναισθήματά του, έτσι ώστε να ελέγχει τις σκέψεις και την συμπεριφορά του ανάλογα. Εάν, συμβεί αυτό, κάποια ιστορική στιγμή στον Πλανήτη Γη, τότε, οι συνεργασίες θα γίνουν ανθρώπινες, δεν θα υπάρχουν πλέον υπηρέτες και αφεντάδες και ο Κόσμος μας θα αλλάξει πλέον οριστικά!  

         Η παρακάτω ιστορία είναι χαρακτηριστική της αδιαφορίας που δείχνουμε για τις δικές μας, τις προσωπικές μας αδυναμίες, τα ελαττώματά μας και έτσι γινόμαστε ανεύθυνοι, θέτοντας το μέλλον μας ενέχυρο στα παιχνίδια της τύχης.

 

         Ο Κοσμάς, ένας καλός έμπορος, διατηρούσε ένα μεγάλο κατάστημα φωτιστικών σε κεντρικό σημείο της Αθήνας. Είχε προσλάβει τον Μανώλη, σαν υπεύθυνο και συντονιστή του προσωπικού, πριν 5 χρόνια.

         Αρχικά, οι δουλειές πήγαιναν καλά, σταδιακά όμως η επιχείρηση άρχισε να «πέφτει» και οι σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο.

         Ο Κοσμάς δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε στην επιχείρηση του και ήταν πολύ στεναχωρημένος και ανήσυχος, καθότι, ο τζίρος του άρχισε να πέφτει και έχανε πελάτες!

         Αντίθετα, ο Μανώλης, ο υπεύθυνος του προσωπικού, τον καθησύχαζε λέγοντάς του συχνά:

-       Α, Κοσμά μου, έτσι είναι το εμπόριο, συχνά αρρωσταίνει, αλλά ποτέ δεν πεθαίνει, εξάλλου, είναι δύσκολο να βρεις έναν καλό υπάλληλο σήμερα.

Μια μέρα, ο Κοσμάς απελπισμένος αποφάσισε να συζητήσει το πρόβλημά του με έναν μεγάλο πελάτη του, πελάτη χονδρικής, χρόνια στο εμπόριο και ευθύ χαρακτήρα.

Έτσι, πάνω στην κουβέντα, ο πελάτης τον πληροφόρησε, ότι το προσωπικό του ήταν απαράδεκτο και γι’ αυτό έχανε πελάτες.

-       Ρε συ Κοσμά, τι κάνει αυτός ο Μανώλης; Προσλαμβάνει τους χειρότερους και μετά τους απολύει; Εδώ έχετε γίνει κέντρο διερχομένων.

Έκπληκτος ο Κοσμάς, συμπλήρωσε:

-        Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά… συνέχισε, ρε Κώστα, πες μου και άλλα, τι έχεις παρατηρήσει;

-       Να, την μια με εξυπηρετεί μια μαμόθρεφτη κοπελίτσα που δεν ξέρει τι σημαίνει γλόμπος, την άλλη έρχεται ένας θρασύς νταγκλαράς υπάλληλός σου και με προτρέπει με άνεση να διαλέξω ότι μου γουστάρει! Μιλάνε έτσι στον πελάτη, Κοσμά μου;

Προχθές, ένας άλλος υπάλληλός σου, ένα παιδαρέλι, μου έκανε τον έξυπνο στο τμήμα των πολυελαίων. Εγώ είμαι εδώ και 40 χρόνια στη δουλειά, δεν ξέρω να διαλέγω κρύσταλλα;

Κοσμά μου, αφού αυτός ο Μανώλης, που τους προσλαμβάνει, είναι έμπειρος, τότε, εφόσον τους βλέπει ότι είναι ακατάλληλοι, άσχετοι με τη δουλειά, τότε, γιατί τους προσλαμβάνει και τους απολύει 2-3 μήνες μετά; Μήπως δεν ξέρει την δουλειά του;

Απορημένος ο Κώστας συνέχισε:

-       Δεν ξέρω, Κοσμά μου, τι συμβαίνει στο μαγαζί σου, αλλά σου το λέω, για να επιβιώσεις. Εγώ, πάντως, όταν έρχομαι, εσένα θα ζητάω για να παραγγείλω. Και αν θες την συμβουλή μου: Κοσμά, σούταρε τον Μανώλη και βρες άλλον!

Ο Κοσμάς είχε μείνει άναυδος μετά τα λόγια του Κώστα. Ένοιωθε ντροπή, καθότι δεν γνώριζε τίποτε για όλα τα παραπάνω. Χωρίς να πει τίποτα στον Μανώλη και χωρίς να απολύσει κανέναν υπάλληλό του, αποφάσισε, πλέον, ο ίδιος να κάνει τις προσλήψεις των υπαλλήλων του, απουσία του Μανώλη.

Έτσι και έγινε. Μετά από μια αγγελία, ένα νέο παιδί, ο Δημήτρης, χωρίς καμία προϋπηρεσία, πρόθυμος και χαμογελαστός, ορεξάτος για δουλειά, παρουσιάστηκε στον κύριο Κοσμά, ο οποίος, τον προσέλαβε σχεδόν διαισθητικά και παρακάλεσε τον Μανώλη να τον εκπαιδεύσει για μερικές εβδομάδες πριν αναλάβει τα καθήκοντα του.

Ο Δημήτρης, πρόθυμος και χαμογελαστός, δούλευε σκληρά και αντιστεκόταν ευγενικά και διπλωματικά στην επιθετικότητα κάποιων συναδέλφων του, στην άγνοια, στην τεμπελιά τους και κατ’ εντολή του Μανώλη, έκανε αυτός την δουλειά τους! Είχε όμως καταλάβει πλέον! Ο Μανώλης τον αντιπαθούσε και προσπαθούσε να τον εξαγριώσει, φορτώνοντάς τον με υπερβολική δουλειά. Ο Δημήτρης ξεπερνούσε το 10ωρο στη δουλειά, ενώ οι άλλοι έφευγαν άνετοι στην ώρα τους!

Ο Δημήτρης όμως, δεν ήταν αυτό που φαινόταν! Ρωτούσε επίμονα τον Μανώλη για να μάθει τη δουλειά κάθε τμήματος, εκείνος όμως του έλεγε μισόλογα. Έτσι, αν και είχε περάσει από όλα τα τμήματα της επιχείρησης και είχε «σκοτωθεί» στη δουλειά, ελάχιστα είχε μάθει. Σαν τίμιος και υπεύθυνος άνθρωπος, ο Δημήτρης ήθελε να αξίζει τον μισθό του και βλέποντας ότι παρέμενε ημιμαθής, μια ημέρα διαμαρτυρήθηκε στον Μανώλη:

-       Κύριε Μανώλη, εάν δεν μου δείξετε τη δουλειά στο συγκεκριμένο πόστο, πως θα την μάθω; Εσείς, μόλις πάω να μάθω κάτι, με μετακινείτε αμέσως! Γιατί το κάνετε αυτό;

Τότε, ο Μανώλης άρπαξε την ευκαιρία και του είπε:

-       Δημήτρη, πέρασε από το λογιστήριο, σε παρακαλώ, είσαι πολύ αργός, δεν μας κάνεις.

Ψύχραιμα ο Δημήτρης ανταπάντησε:

-       Πριν περάσω από το λογιστήριο, θα ήθελα να αποχαιρετήσω τον κύριο Κοσμά!

Τότε ο Μανώλης έγινε έξαλλος, άρχισε να ουρλιάζει και όλη η εταιρεία αναστατώθηκε. Ο Κοσμάς βγήκε απορημένος από το γραφείο του λέγοντας:

-       Τι συμβαίνει βρε παιδιά, γιατί φωνάζετε;

-       Κύριε Κοσμά, μπορώ να σας δω ιδιαιτέρως; ρώτησε ευγενικά και αποφασιστικά ο Δημήτρης.

-       Φυσικά, πέρασε Δημήτρη, Μανώλη σε παρακαλώ, άφησέ μας μόνους.

Μέσα στο γραφείο, ο Δημήτρης πήρε πρώτος τον λόγο:

 

-Κύριε Κοσμά, απολύομαι κατ’ εντολή του κυρίου Μανώλη, αλλά δεν έχω καταλάβει τον λόγο της απόλυσής μου!

Και του περιέγραψε συνοπτικά, ότι, ενώ είχε γίνει ο «Βέγγος» του καταστήματος, ο Μανώλης δεν τον άφηνε σε χλωρό κλαρί και έτσι δεν του έδινε τον κατάλληλο χρόνο, ώστε να μάθει την δουλειά σε ένα πόστο.

-       Δεν είμαι αργός, κύριε Κοσμά, έχω περάσει απ’ όλα τα πόστα της δουλειάς και δεν με νοιάζει που δουλεύω 12ωρο, χωρίς να ανταμείβομαι ανάλογα, με νοιάζει που δεν μαθαίνω την δουλειά και κάνω μόνο τον χαμάλη! Και ο Δημήτρης συνέχισε:

-       Δεν με φοβίζουν τα άγρια βλέμματα του Μανώλη, οι παρατηρήσεις του, οι προσβολές του, η αγένειά του, η ανοχή του προς τους συναδέλφους μου, που κατά την γνώμη μου είναι επιεικώς απαράδεκτοι. Με ενοχλεί που δεν μου αφήνει χρόνο να μάθω τη δουλειά. Την αγαπάω αυτή την δουλειά και μ’ αρέσει, γι’ αυτό και θέλω να την μάθω, έτσι ώστε να αξίζω τον μισθό μου. Μετά, αν δεν σας κάνω, διώξτε με, εσείς, εάν θέλετε, εάν εσείς κρίνετε, ότι δεν σας κάνω, διώξτε με!

Ο Κοσμάς, τότε, κατάλαβε τι συνέβαινε και γιατί οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά. Κατάλαβε, επίσης, ότι ο Δημήτρης ήταν μια καλή του επιλογή, ήταν υπεύθυνος και έξυπνος άνθρωπος και το κυριότερο, αγαπούσε την δουλειά του!

Τότε ο Δημήτρης πήρε θάρρος και του είπε:

-       Επιτρέψτε μου κύριε Κοσμά να σας πληροφορήσω, ότι έχω σπουδάσει Κοινωνιολογία και μετά αποφάσισα να κάνω ένα μεταπτυχιακό με τίτλο: «Τα ανθρώπινα συναισθήματα και η σχέση τους με την νόηση του ατόμου».

Στην εργασία μου απέδειξα, τεκμηριώνοντας με πλήρη, έγκυρη και σύγχρονη βιβλιογραφία, ότι ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά, όταν ο άνθρωπος δεν ελέγχει τα συναισθήματά του. Το τεκμηρίωσα μάλιστα και νευρολογικά, σε συνεργασία με έναν φίλο μου Νευρολόγο!

Σκόπευα να αποδείξω, ότι, όταν οι άνθρωποι γνωρίσουν τον εαυτό τους, τότε θα εξαφανιστεί η ανευθυνότητα από τις ανθρώπινες σχέσεις και έτσι θα ενισχυθεί ο κοινωνικός ιστός, δηλαδή, οι κοινωνίες που ζούμε, αρκεί ο καθένας μας να μάθει να αναγνωρίζει και να κουμαντάρει τα συναισθήματά του.

Ο Κοσμάς είχε μείνει άναυδος μπροστά στην ευγένεια ψυχής και στην μόρφωση του νεαρού υπαλλήλου του.

-       Τότε, παιδί μου, τι θέλεις εσύ εδώ; Εδώ αδικείσαι!

-       Βρίσκομαι εδώ κύριε Κοσμά, διότι, δυστυχώς, το μεταπτυχιακό μου απορρίφθηκε, ως «ανεπαρκώς τεκμηριωμένο»! Εγώ, όμως, πιστεύω, ότι έχω ουσιαστικά τεκμηριώσει την αξία της ανθρώπινης υπευθυνότητας και αποφάσισα να μην υποδουλωθώ στην γνώμη κανενός καθηγητή! Εξάλλου, άνθρωπος είναι κι αυτός, μπορεί να κάνει λάθος.

Έτσι, αποφάσισα να βρω μια δουλειά, τόσο για να ξεπληρώσω τους γονείς μου, όσο και για να αποδείξω με την δουλειά μου στην κοινωνία, ότι μόνο οι υπεύθυνες συνεργασίες μπορούν να καταργήσουν την σχέση δούλων και αφεντάδων και να αλλάξουν την πορεία, όχι μόνο μιας επιχείρησης, αλλά και τη μορφή του Πλανήτη!

Και εσείς να με διώξετε, κύριε Κοσμά, εγώ…

Ο Κοσμάς τον διέκοψε,  συλλογισμένος και στεναχωρημένος του είπε:

-       Πήγαινε παιδί μου, στο τμήμα των πολυελαίων,  για να συνεχίσεις την δουλειά σου στο μαγαζί μου. Δεν απολύεσαι! Στο τμήμα των πολυελαίων ζήτησε την κυρία Ελένη, που είναι έμπειρη και ξηγημένη γυναίκα, δούλεψε μαζί της και αυτή θα σου μάθει τη δουλειά. Εκεί θα μείνεις και θα αναφέρεσαι μόνο σε μένα από δω και μπρος. Εγώ θα ενημερώσω τον Μανώλη και την Ελένη για το πόστο σου στην εταιρεία. Σε ευχαριστώ Δημήτρη!

Ο Δημήτρης έκπληκτος ψέλλισε:

-       Εσείς, κύριε Κοσμά;…, εγώ θα έπρεπε να σας ευχαριστήσω!

-       Άσε Δημήτρη, τα λέμε κάποια άλλη στιγμή, είπε σκεπτικός ο Κοσμάς, τώρα, άντε στο καλό, πήγαινε στο τμήμα σου και καλή δουλειά!

 

Εκείνο το μεσημέρι, μετά τη συζήτηση με τον Δημήτρη, ο Κοσμάς αρνήθηκε να συναντήσει τον Μανώλη. Έμεινε μόνος, κλεισμένος στο γραφείο του και άρχισε να συλλογίζεται:

-Είναι καιρός να μάθω να αποδέχομαι τα ελαττώματά μου! Η μακαρίτισσα η γιαγιά μου, έλεγε συχνά: όταν στεναχωριέσαι, ψάξε να βρεις που έχεις κάνει λάθος ΕΣΥ! Πόσο δίκιο είχε! Εγώ κάνω λάθος, διότι είμαι νευρικός και περιφρονώ τους υπαλλήλους μου. Πιστεύω ότι με εκμεταλλεύονται.

 Ψέματα! Η αλήθεια είναι, ότι ψυχολογικά δεν αντέχω όλες τις ευθύνες ενός επιχειρηματία. Γι’ αυτό και προσέλαβα τον Μανώλη, τον προσέλαβα για να του φορτώσω τις σχέσεις με το προσωπικό, να του μεταθέσω δηλαδή, μερικές από τις ευθύνες που εγώ δεν άντεχα, αλλά το χειρότερο, δεν παραδεχόμουν ότι δεν τις άντεχα!

Λάθος, έκανα λάθος που δεν είπα στον εαυτό μου: Κοσμά, μάγκα μου, άμα θέλεις να κάνεις λεφτά, μάθε να αντέχεις τους ανθρώπους και μέτρα πόσο αντέχεις! Υπήρξα δειλός και «έπαιζα» τον επιχειρηματία, ενώ δεν ήμουν στην πραγματικότητα. Δεν πήρα ποτέ όλες τις ευθύνες ενός επιχειρηματία, δεν το άντεχα! Δεν πήρα ποτέ όλες τις ευθύνες μου, έκανα λάθος και αυτό το λάθος μου το πλήρωνα καθημερινά!   

Και ο Κοσμάς συνέχισε την αυτοκριτική του: φυσικά, ο Μανώλης, που κακώς βιάστηκα να προσλάβω, χωρίς να ζητήσω συστάσεις από την αγορά, άρχισε να «ψυλλιάζεται», ότι, δεν άντεχα τις ευθύνες μου και έτσι άρχισε να γίνεται το πραγματικό αφεντικό του μαγαζιού με τα δικά μου λεφτά. Γιατί; Θες, γιατί ζήλευε, θες γιατί ήθελε ποσοστά από την επιχείρηση, θες γιατί ήταν σαδιστής; Τι σημασία έχει πια; Έξω υπάρχουν χιλιάδες Μανώληδες, που δεν με αφορούν. Εμένα το μόνο που με αφορά, είναι ότι η επιχείρηση μου έχει πάρει την κάτω βόλτα και εγώ φταίω γι’ αυτό!

 

Καλά τα γράφει στο μεταπτυχιακό του ο Δημήτρης. Όταν ο άνθρωπος δεν «διαβάζει» και δεν ελέγχει τα συναισθήματά του, τότε δημιουργούνται υπηρέτες και αφεντάδες!

Γι’ αυτό και εγώ κόντεψα να γίνω υπηρέτης του Μανώλη, μιας και φοβόμουν να κουμαντάρω τα συναισθήματά μου και να πάρω τις ευθύνες μου. Έτσι η συνεργασία μας δεν υπήρξε ποτέ ισότιμη, γιατί εγώ ήμουν ο αδύναμος της επιχείρησης, άσχετα αν «το έπαιζα» αφεντικό.

Εκείνο το απόγευμα, ο Κοσμάς αποφάσισε να δοκιμάσει τον εαυτό του και τις αντοχές του. Ήθελε να δει επιτέλους μέχρι που «φτάνει το χέρι του». Ήθελε να κολυμπήσει στα βαθιά, χωρίς σωσίβιο. Αν άξιζε για επιχειρηματίας, η ζωή θα του το αποδείκνυε. Παρακάλεσε επίσης τον Δημήτρη, να του παραχωρήσει ένα αντίγραφο του μεταπτυχιακού του.

Ο Κοσμάς, από τότε, σταδιακά άρχισε να παίρνει συνεντεύξεις προσωπικά, προσλαμβάνοντας νέους υπαλλήλους και απολύοντας τους παλιούς, όλους όσους εκείνος έκρινε, ότι δεν ήσαν επαρκείς.

Φυσικά, ο Μανώλης παραιτήθηκε, ιδιαίτερα θιγμένος, καθότι είχε ήδη υποβιβαστεί και μισθολογικά, σε απλό υπάλληλο. Φυσικά, δεν τόλμησε να ζητήσει εξηγήσεις!

Μετά από ένα χρόνο, ο Κοσμάς έλεγχε απόλυτα την επιχείρησή του. Σ’ όλο αυτό το χρονικό διάστημα, ψυχολογικά βασανίστηκε πολύ. Πέρασε πολλές «λευκές» νύχτες, επισκέφτηκε ειδικό για να καταπολεμήσει το άγχος και την αϋπνία και καρδιολόγο για να αντιμετωπίσει τις ταχυκαρδίες και την υπέρτασή του. Πήρε φάρμακα, όμως δεν το έβαζε κάτω.

Σταδιακά, η επιχείρησή του είχε αρχίσει να παίρνει την ανιούσα και ο Κοσμάς αποφάσισε να συνεχίσει μόνος, τον αγώνα του ως επιχειρηματίας, προσέχοντας τα νεύρα του και, όταν «φόρτωνε» πολύ, επισκεπτόταν και έναν γνωστό του Ψυχίατρο για ενίσχυση, όμως δεν είχε σκοπό να κάνει ούτε ένα βήμα πίσω.

Μια ημέρα, ο Δημήτρης τον επισκέφτηκε στο γραφείο του. Χαιρετήθηκαν εγκάρδια.

-       Καλώς τον, τι νέα Δημήτρη μου;

-       Παντρεύομαι κύριε Κοσμά, και διακριτικά άφησε το προσκλητήριο στο γραφείο του.

-       Πως το λένε το κορίτσι;

-       Η μέλλουσα γυναίκα μου λέγεται Μαρίνα Ψυχογιού.

-       Ποιανού; Του Ψυχογιού, αυτού που έχει αλυσίδα ξενοδοχείων σ’ όλη την Ελλάδα;

-       Ναι, είναι κόρη του, κύριε Κοσμά, απάντησε χαμογελαστός ο Δημήτρης, και μάλιστα, ο ίδιος ενδιαφέρθηκε να σας γνωρίσει προσωπικά και να συνεργαστεί μαζί σας!

-       Πως την γνώρισες, βρε θηρίο; ρώτησε έκπληκτος ο Κοσμάς.

-       Μην σας κάνει εντύπωση, κύριε Κοσμά, απλά δημοσίευσα το μεταπτυχιακό μου, στο ίντερνετ, στο facebook. Μόνο εκείνη ενδιαφέρθηκε να με γνωρίσει προσωπικά!

-       Μπράβο ρε Δημήτρη, αξίζεις μια τέτοια νύφη και εγώ ενδιαφέρομαι να συνεργαστώ με τον μέλλοντα πεθερό σου, αλλά εσύ πλέον, δεν αξίζει να δουλεύεις εδώ!

-       Φυσικά και αξίζει, κύριε Κοσμά, και τώρα που θα γνωρίσω και άλλους ξενοδόχους, θα προωθώ τα προϊόντα σας αποκλειστικά. Τώρα μάλιστα που φέρατε και μικροέπιπλα, θα πάμε πολύ καλά στην χονδρική.

Και ο Δημήτρης συνέχισε: κύριε Κοσμά, εγώ κάποτε θα φτιάξω την δική μου επιχείρηση, που δεν θα είναι ανταγωνιστική  με την δική σας, μάλιστα, θα συνεργαζόμαστε στενά μαζί. Προς το παρόν όμως, δεν έχω ούτε την εμπειρία, ούτε το κεφάλαιο γι’ αυτό το βήμα. Ούτε φυσικά σκοπεύω να εκμεταλλευτώ τον γάμο μου με την Μαρίνα, για να γίνω υπηρέτης του πεθερού μου. Προς το παρόν, μόνο εσείς μπορείτε να συνεργαστείτε μαζί του ισότιμα, όχι εγώ!

Εγώ, πρέπει πρώτα, να συνηθίσω να αντέχω τις ευθύνες, ενός καλού εμπόρου και μετά ενός άξιου εξωτερικού πωλητή σας και μετά, εάν αντέχω, να επωμιστώ και τις ευθύνες ενός επιχειρηματία, εάν αντέχω. Βλέποντας και κάνοντας, κύριε Κοσμά!

Ο Κοσμάς χαμογελώντας με ικανοποίηση απάντησε:

-       Βλέπω, Δημήτρη, κάνεις το μεταπτυχιακό σου πράξη. Λοιπόν, αφού με το καλό παντρευτείς, κλείνε μου εσύ δουλειές και μαζί θα κανονίζουμε το ποσοστό σου επί των εξωτερικών πωλήσεων, συν, φυσικά, τον μισθό σου. Είναι, Δημήτρη μου, ισότιμη η συνεργασία μας; τον ρώτησε καλοσυνάτα ο Κοσμάς.

-       Ναι, κύριε Κοσμά, απάντησε ικανοποιημένος, χαμογελώντας ο πανέξυπνος Δημήτρης. Σας περιμένω στον γάμο μου!

-       Ευχαρίστως και θα έρθουμε. Η ώρα η Καλή, Δημήτρη μου, Καλές Δουλειές να έχουμε και Καλή Τύχη στη ζωή σου!

 

Εάν ποτέ, οι άνθρωποι στον Πλανήτη Γη,

καταλάβουν την αξία της Υπευθυνότητας,

τότε θα πάψουν να υπάρχουν

Υπηρέτες και Αφεντάδες!