ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ

 

Ο άψογος Αντρέας

         Ο Αντρέας, ένας νεαρός άνδρας γύρω στα 35, με επισκέφτηκε στο ιατρείο μου ένα απόγευμα. Ψηλός, λεπτός, σοβαρός, διακριτικός και καλοντυμένος, θα έλεγα ατσαλάκωτος, λες και «είχε καταπιεί μπαστούνι», μπήκε στο γραφείο μου. Συστηθήκαμε δια χειραψίας, η εγκαρδιότητά μου όμως, δεν βρήκε ανταπόκριση, όπως φάνηκε από το τυπικό του, μετά βίας, χαμόγελο, «χαίρω πολύ γιατρέ, Αντρέας Κ.». Αμήχανος, περίμενε εμένα να του υποδείξω που θα καθίσει.

         Παρά τις δικές μου ενθαρρυντικές παροτρύνσεις, για να «σπάσει ο πάγος», έτσι ώστε να ξεκινήσουμε την συνέντευξη, διαπίστωσα, ότι ο Αντρέας είχε κλειστεί στον εαυτό του σαν στρείδι, ενώ εξωτερικά φαινόταν ήρεμος και συγκροτημένος.

         Σύντομα, κατάλαβα, ότι διατηρούσε αμυντική στάση και του είπα:

-      Άκου, Αντρέα, εδώ που ήρθες, πρώτα θα κάνουμε μια φιλική κουβέντα. Επειδή δεν είσαι άρρωστος, αλλά, απ’ ότι μου είπε η φίλη μας, έχεις επαγγελματικά προβλήματα, θα σου πρότεινα να μιλήσουμε γι’ αυτά.

-      Εντάξει, γιατρέ, όπως θέλετε, απάντησε σχεδόν ανακουφισμένος εκείνος.

-      Γεωργία, με αποκαλούν οι φίλοι μου, Αντρέα. Τι λες, δεν ξεκινάμε να μιλάμε και στον ενικό;

Έκπληκτος, αλλά επιφυλακτικός, ο Αντρέας συμφώνησε. Σταδιακά, ενόσω προχωρούσε η κουβέντα, ο Αντρέας, αν και σοβαρός και ανέκφραστος, είχε αρχίσει να μου μιλάει για τη ζωή του με λεπτομέρειες.

Εγώ, με εμφανές νοιάξιμο και αμεσότητα, έγινα πιο οικεία.

-      Και καλά, βρε παιδί μου, πως και δεν μπορείς να στεριώσεις σε μια δουλειά, εσύ, που είσαι τόσο εργατικός, τακτικός και συνεπής; (Το εργασιομανής, που είχα συμπεράνει, επιμελώς το παρέλειψα).

-      Δεν μπορώ να καταλάβω γιατρ…, κυρία Γεωργία, γιατί χάνω τόσο συχνά τη δουλειά μου! Μέχρι στιγμής έχω αλλάξει τρεις δουλειές, έφυγα μάλιστα με αποζημίωση (απέφυγε να παραδεχθεί, ότι απολύθηκε επίσημα).

Τότε άρχισα να τον ρωτάω λεπτομέρειες σχετικά με τη δουλειά του. Έτσι, έμαθα ότι είχε τελειώσει το Πολυτεχνείο, το τμήμα Μηχανικών-Ηλεκτρονικών Συστημάτων και είχε δουλέψει σαν SystemEngineer στο Μηχανογραφικό Τμήμα μεγάλων εταιρειών.

Περιγράφοντάς μου τον τρόπο της δουλειάς του και τις σχέσεις του με συναδέλφους και εξωτερικούς συνεργάτες, διαπίστωσα, ότι ο Αντρέας έκανε πολύ καλά την δουλειά του, σχεδόν τέλεια. Και αυτή η τελειομανία του ήταν η αιτία όλων των δεινών του!

Όσο προχωρούσε η συζήτηση, αποκαλυπτόταν, ότι ο Αντρέας δεν ήταν μόνο τελειομανής, αλλά είχε και άλλα ελαττώματα, τα οποία μάλιστα θεωρούσε και προτερήματα!

Στην μανία του να κάνει τέλεια τη δουλειά του, κολλούσε στην λεπτομέρεια και έτσι, δεν τέλειωνε ποτέ ένα συγκεκριμένο καθήκον στην ώρα του. Αυτό το γεγονός, εξαγρίωνε προϊσταμένους, συνεργάτες, αλλά και τους πελάτες της εταιρείας.

-      Ρε συ Αντρέα, ξεκόλλα, τέλειωνε, νυχτώσαμε, μου φώναζαν οι συνεργάτες μου συχνά, αλλά γιατρέ μου, εγώ προσπαθούσα να κάνω το καλύτερο για την εταιρεία, συνέχισε με ύφος απολογητικό.

-      Γεωργία, είπαμε βρε Αντρέα μου, κουβέντα κάνουμε, του επισήμανα χαμογελώντας ενθαρρυντικά, δεν είσαι άρρωστος.

-      Μα, βρίσκομαι σε γραφείο γιατρού, τόσα πτυχία βλέπω γύρω-γύρω, πώς να σε πω Γεωργία;

-      Καλά βρε Αντρέα, όπως σε βολεύει, τουλάχιστον σταμάτησες τον πληθυντικό. Μια καλή αρχή είναι και αυτό, του είπα με ενθουσιασμό! (ενθάρρυνση).

Ο Αντρέας χαμογέλασε ελαφρά και συνέχισε να μου αποκαλύπτει την καθημερινότητά του.

-      Η δουλειά μου είναι εξαιρετικά πολύπλοκη και υπεύθυνη. Χρειάζεται να προγραμματίζω το επείγον, να κρατάω σημειώσεις, να διαβάζω αμέτρητα mail και να συντονίζω και τους συναδέλφους μου ταυτόχρονα.

Καταλαβαίνω, φυσικά, ότι τους εκνευρίζω με την «οργανωτικότητά» μου, γι’ αυτό, και εγώ πολλές φορές αναλαμβάνω να τελειώσω και τις δικές τους τις δουλειές και έτσι, φεύγω τελευταίος από την εταιρεία, σχεδόν κάθε βράδυ.

Έτσι παίρνω δουλειά και στο σπίτι και συχνά ξενυχτάω δουλεύοντας. Άσε, Γεωργία, εξαιρετικά υπεύθυνη δουλειά, αλλά είναι επιστημονικού επιπέδου, καταλαβαίνεις τώρα…

-      Φυσικά, Αντρέα μου, και σε καταλαβαίνω και φαντάζομαι, ότι δεν θα έχεις τον χρόνο, ούτε και να διασκεδάσεις, ούτε και μια βόλτα να πας, συμπλήρωσα.

-      Ακριβώς! Υποφέρω, νοιώθω μοναξιά, αλλά είμαι εγκλωβισμένος από τις υποχρεώσεις μου, γι’ αυτό και δεν προλαβαίνω, ούτε με τους φίλους μου να βγω. Έτσι, και αυτοί, σιγά-σιγά απομακρύνθηκαν.

Το ίδιο συνέβη και…… με την προσωπική μου ζωή. Να φανταστείς, ότι η τελευταία μου σχέση…… έφυγε, με εγκατέλειψε, οργισμένη, ουρλιάζοντας:

-      Ποτέ, δε μου έδειξες τα συναισθήματά σου!

Γέρνοντας μπροστά ακούμπησε απογοητευμένος τα χέρια του στο γραφείο μου και σχεδόν θλιμμένος συνέχισε:

-      Η κοπέλα είχε δίκιο εν μέρει, Γεωργία μου, όμως εγώ, είχα αισθήματα γι’ αυτήν, ακόμη έχω…….., αλλά δεν ήξερα και ούτε και ξέρω ακόμη πώς να τα εκφράσω! Πίστεψέ με, μου λείπει! Γι’ αυτό, μέχρι σήμερα, και ας έχουμε χωρίσει, εγώ της τηλεφωνώ πολύ συχνά και, όταν έμαθα, ότι είχε οικονομικές δυσκολίες, της κατέθεσα ένα ποσό στον τραπεζικό της λογαριασμό. Δεν θέλω να έχει κακή εικόνα για μένα, πίστεψέ με Γεωργία, θα ήθελα να γυρίσει πίσω!

Εγώ, τότε, άρπαξα την ευκαιρία και του πρότεινα:

-      Γιατί δεν πας εσύ να την συναντήσεις, Αντρέα μου; Αφού, την αγαπάς, έτσι δεν είναι; Τόση ώρα αυτό μου λες.

Τότε, ο Αντρέας έντρομος τινάχτηκε στην πολυθρόνα:

-      Όχι, όχι, αποκλείεται, θα με βρίσει……… θα με διώξει, θα ξεφτιλιστώ! Όχι, Γιωργία μου, αποκλείεται να κάνω κάτι τέτοιο εγώ! Εξάλλου, δεν θα ξέρω τι να της πω! Πώς να εκφράσω τα συναισθήματά μου γι’ αυτήν;

-      Εγώ, λέω, να πάρεις μια αγκαλιά λουλούδια, να πας κάτω από την δουλειά της και να της τηλεφωνήσεις να κατέβει, για να της δώσεις κάτι. Παίξτο και κούριερ, βρε παιδί μου, αν ζορίζεσαι!

Ο Αντρέας με άκουγε αμήχανος, αν και φαινόταν, ότι σκεπτόταν την πρότασή μου.

Ξαφνικά, σηκώθηκε, έφτιαξε το σακάκι του, σοβάρεψε,  ισιώνοντας το ανάστημά του ευχαριστώντας με ευγενικά εγκατέλειψε το γραφείο μου.

Μετά από εκείνη την συνάντησή μας, πέρασε σχεδόν ένας μήνας. «Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση», ούτε ένα τηλέφωνο από μέρους του.

Ξαφνικά, ένα απόγευμα, χτυπάει το κουδούνι του ιατρείου μου. Ήταν ο Αντρέας!

Μέσα στην έκπληξή μου, σχεδόν αυτόματα, του άνοιξα την πόρτα. Σε δευτερόλεπτα, ο Αντρέας σαν σίφουνας, όρμησε στο γραφείο μου.

-      Τι έγινε, ρε Αντρέα; ρώτησα έκπληκτη.

-      Γιωργία, είπε εκείνος, λαχανιασμένος, καθότι είχε ανέβει από την σκάλα. Πήγα! Το ‘παιξα κούριερ και πήγα στη δουλειά της. Της πήγα και λουλούδια, όπως μου είπες. Εκείνη κατέβηκε, με αγκάλιασε και με φίλησε! Μ’ αγαπάει, μου είπε!

Γιωργία, μ’ αγαπάει! Δίκιο είχες! Που τα μαθαίνετε αυτά τα κόλπα εσείς οι Ψυχίατροι;

-      Σαν γυναίκα, βρε, σε συμβούλεψα, όχι σαν Ψυχίατρος, συμπλήρωσα, χτυπώντας τον ελαφρά στον ώμο.

-      Σαν γυναίκα ή σαν Ψυχίατρος, δεν ξέρω, συνέχισε εκείνος ενθουσιασμένος, πάντως, καλά με συμβούλεψες. Γελούσε και η ευτυχία διαγραφόταν στο πρόσωπό του.

Γιωργία μου, είμαστε ξανά μαζί με την Ελένη, Ελένη την λένε, είχα ξεχάσει να στο πω.

-      Να, δες την, και μου έδειξε την φωτογραφία μιας χαμογελαστής, νεαρής κοπέλας στην οθόνη του κινητού.

-      Α! Η Ωραία Ελένη, έσπευσα να επιβεβαιώσω. Μπράβο, Αντρέα, έχεις πραγματικό γούστο!

Ενώ του έλεγα όλα αυτά τα ενθαρρυντικά λόγια, σκεφτόμουν: Σήμερα, μπήκε στο γραφείο μου ο πραγματικός Αντρέας. Τι δυνατότητες μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος!

-      Γιωργία, συνέχισε, κλείσε μου ένα ραντεβού και αν κάνεις και γκρουπ, θα ήθελα να με υπολογίζεις σ’ αυτό, είμαι μέσα. Δεν αντέχω άλλη μοναξιά, θλίψη, δικαιολογίες, περιττές ευθύνες. Ήμουν δυστυχισμένος και θα καταντήσω καταθλιπτικός, αν συνεχίσω να σκέπτομαι τελειότητες, προγράμματα, λίστες, ευσυνειδησία, αυτοθυσία και άλλες τέτοιες σαχλαμάρες!

Θέλω, Γιωργία, να κάνουμε ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες, όχι απλές κουβέντες.

-      Μα, έτσι αρχίζει η ψυχοθεραπεία, Αντρέα μου, του απάντησα, χαμογελώντας. Απλά, αυτή η «απλή κουβέντα» ξεκινούσε μια μορφή ψυχοθεραπείας που περιλαμβάνει ελεύθερο συνειρμό και αυθόρμητη, μη δομημένη ψυχοθεραπευτική υποστήριξη. Αυτά είναι τα «κόλπα», που μαθαίνουμε εμείς οι Ψυχίατροι!

-      Α! Γι’ αυτό ξεκόλλησα, τώρα καταλαβαίνω! Πάντως, σε ευχαριστώ για το «σπρώξιμο».

Α! ξέχασα να σου πω. Βρήκα δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία καλλυντικών, σαν υπεύθυνος μηχανοργάνωσης. Ευχάριστη δουλειά, με καλές αποδοχές και λογικά ωράρια.

Εκεί που έψαχνα τις αγγελίες στον κλάδο μου, είδα και μια μεγάλη: Η εταιρεία καλλυντικών … ζητά προγραμματιστή με μεγάλη προϋπηρεσία. Είπα, τότε:

Πλάκα θα ‘χει (χιούμορ), ας δοκιμάσω! Για πρώτη φορά στη ζωή μου έκανα κάτι για το κέφι μου. Χθες το πρωί, μετά από μια βδομάδα δοκιμαστικών, μου έκαναν μόνιμη πρόσληψη.

-      Αντρέα, σε παραδέχομαι, του είπα με χαρά!

-      Γιωργία, σημείωσε το επόμενο ραντεβού της ψυχοθεραπείας μου, δεν θέλω πια να είμαι φυλακισμένος του μυαλού μου!

 

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ

ΤΟΥ «ΑΨΟΓΟΥ ΑΝΤΡΕΑ Κ.»

Ο Αντρέας Κ. αποτελεί έναν δύσκολο χαρακτήρα, που συχνά συναντάμε, στη δουλειά και στην καθημερινή μας ζωή. Εάν συνεργάζεστε μαζί του, αφήστε τον να ακολουθήσει την τακτική και τους ρυθμούς του και επιτρέψτε του να αναλάβει και τμήμα της δικής σας δουλειάς-ρόλου. Σύντομα, θα βρεθεί σε αδιέξοδο από υπερκόπωση ή από μοναξιά ή ρουτίνα και θα αναζητήσει διέξοδο από την δύσκολη ζωή, που ο ίδιος έχει διαμορφώσει.

 Αυτός ο άνθρωπος περιγράφεται σαν ψυχαναγκαστικός χαρακτήρας, είναι κουραστικός γενικά στις σχέσεις του, διότι ακολουθεί μια πολύ κουραστική, εξοντωτική γι’ αυτόν νοοτροπία, όπου η τελειομανία, η υπερευσυνειδησία, η προσκόλληση στην λεπτομέρεια και στους κανόνες και η ισχυρογνωμοσύνη τον εξοντώνουν τον ίδιο και κουράζουν τους άλλους.

Επειδή όμως, ο ψυχαναγκαστικός χαρακτήρας, είναι ένας έξυπνος άνθρωπος, γι’ αυτό, αν και δύσκολος χαρακτήρας, σπεύδει να ζητήσει ψυχιατρική βοήθεια, ακριβώς για να ανακαλύψει γιατί τυραννιέται τόσο στη ζωή του!  

Αντιμετωπίστε τον με χιούμορ, υποχωρητικότητα και σεβαστείτε την νοοτροπία του. Αργά ή γρήγορα, ο ίδιος, θα σπεύσει να την αλλάξει. Η ψυχοθεραπευτική μέθοδος που ξεκίνησε παραπάνω σαν φιλική κουβέντα, συνεχίστηκε με ψυχοθεραπευτικές συνεδρίες, όπου εγώ και ο Αντρέας Κ. δημιουργήσαμε μια ψυχοθεραπευτική συμμαχία ενάντια στη νοοτροπία που τον εγκλώβιζε στον εαυτό του. Μέσα απ’ αυτήν βοηθήθηκε να ανακαλύψει τα αίτια και τις περιστάσεις ζωής που τον οδήγησαν να ταμπουρωθεί μέσα σε μια  ψυχολογική πανοπλία (personalityarmor). Έτσι, κατόρθωσε να εξανθρωπίσει την νοοτροπία του και να πετάξει την ασφυκτική πανοπλία από πάνω του, ώστε να  ζήσει σαν ελεύθερος άνθρωπος. Ο Αντρέας Κ. απέδειξε, ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του, αρκεί να τον γνωρίσει!

 

«….Εκείνος που δεν γνωρίζει τίποτε, δεν αγαπά τίποτε!

…Και εκείνος που δεν καταλαβαίνει τίποτε, δεν μπορεί να κάνει τίποτε!

… Εκείνος όμως που καταλαβαίνει, μπορεί και να αγαπά, και να προσέχει και να φροντίζει και να βλέπει…. Όσο πιο πολύ η γνώση σε ένα πράγμα, τόσο μεγαλύτερη και η αγάπη γι’ αυτό….

Παράκελσος