Ο μόνος

ανοικτός δρόμος

είναι εκείνος

που ανοίγεις μόνος σου!

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥ

Η πορεία μου στα μονοπάτια της Ιατρικής Επιστήμης

 

         Μετά την επιτυχημένη μου εισαγωγή στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας, στα πλαίσια της φοιτητικής μου πορείας, είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τρίμηνη εκπαιδευτική εμπειρία στην Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Hautepierre, στο Στρασβούργο της Γαλλίας, υπό την εποπτεία του Ακαδημαϊκού Καθηγητή Χειρουργικής, L. F. Hollender, χάρη στην παρέμβαση της Χειρουργικής Κλινικής του Αρεταιείου Νοσοκομείου Αθηνών, υπό τον Καθηγητή μου και νυν Ακαδημαϊκό, κ. Γ. Σκαλκέα.

         Ολοκληρώνοντας τις σπουδές μου στην Ιατρική και μετά την εμπειρία μου στην Γαλλία, συνειδητοποίησα, ότι το ενδιαφέρον μου για την ανακούφιση της ανθρώπινης ψυχής, θα με ολοκλήρωνε σαν γιατρό και σαν άνθρωπο. Έτσι, αποφάσισα να γίνω Ψυχίατρος.

         Το 1987 και επί 12μηνο εκπλήρωσα την Υπηρεσία Υπαίθρου (το Αγροτικό).

         Από το 1988 έως το 1992, ειδικεύθηκα στην Ψυχιατρική, τόσο στην Νευρολογία, στο Α΄ Θεραπευτήριο ΙΚΑ, επί ένα έτος, όσο και στην αμιγή Ψυχιατρική Ειδικότητα, στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αθηνών (ΨΝΑ), όπου επί 2,5 χρόνια είχα την ευκαιρία να αποκτήσω πολύτιμη ψυχιατρική εμπειρία.

         Επιπλέον, στα πλαίσια της Ψυχιατρικής μου εξειδίκευσης και επί εξάμηνο, είχα την ευκαιρία να αποκτήσω Κλινική εμπειρία στο Νοσοκομείο Γεννηματά, στην Ψυχιατρική Κλινική, υπό τον Διευθυντή, κ. Ε. Γκαρέλη, ο οποίος μου έδωσε την ευκαιρία να ασχοληθώ με τον τομέα της Διασυνδετικής-Ψυχοσωματικής Ιατρικής και να συμμετάσχω σε σεμινάρια του, σεμινάρια Ψυχοφαρμακολογίας, εμπειρία πολύτιμη για την μετέπειτα μετεξέλιξη μου στο ιδιωτικό μου ιατρείο.

         Συμμετείχα επίσης, στο σεμινάριο Ροχαλητό και Υπνική Άπνοια στο Πολεμικό Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών (ΠΝΝΑ).

         Από το 1996 εργάζομαι στο ιδιωτικό μου ιατρείο στο Μαρούσι, ως Ψυχίατρος, υπηρετώντας τον άνθρωπο και αντιμετωπίζοντας κάθε ψυχικό νόσημα, ψυχολογικό ή κοινωνικό πρόβλημα, τόσο ατομικά όσο και ομαδικά.

         Στην ψυχοθεραπευτική μου πορεία δεν ξεχνώ αυτό που έμαθα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών:

         «…ο μεν βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρά, ο δε καιρός οξύς, η δε γνώση χαλεπή, η δε πείρα σφαλερή…», επιδιώκοντας να συνεχίσω να υπηρετώ την Ψυχιατρική και να παραμείνω άνθρωπος.